پایدان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) کفش. (شعوری) :
چون بگردد پای او از پایدان
آشکوخیده بماند همچنان.رودکی.
پای درآوردن.
[دَ وَ دَ] (مص مرکب)پای برکاب یا اسپ درآوردن. سوار شدن. برنشستن :
بشبرنگ شولک درآورد پای
گرائید با گرز گردی ز جای.اسدی.
پای دربند.
[دَ بَ] (ص مرکب) مُقیّد. مغلول :
عالمت یوز پای دربند است
واعظت مرغ دانه در منقار
این یکی چون کند تمام سخن
وآن دگر کی کند بکام شکار.اوحدی.
پای در پای کشیدن.
[دَ کَ / کِ دَ](مص مرکب) بهم درپیچیدن دو پای از مستی و جز آن :
دست در دست برده چون مصروع
پای در پای میکشم چون مست.
مسعودسعد.
پای در سنگ آمدن.
[دَ سَ مَ دَ](مص مرکب) پای بسنگ آمدن. پای بسنگ خوردن. برخوردن به مانعی سخت. نومید شدن :
به پیش صیت احسانت گه پیمودن عالم
صبا را پای در سنگ آمده ست از تنگ میدانی.
ابوعلی حسین مروزی.
پای در شن.
[دَ شَ] (اِ) ایوان سلطان و این لفظ هندی است اصطلاح شاهان دهلی. (غیاث اللغات).