پای کسی را به بند کردن

«لغت نامه دهخدا»

[یِ کَ بِ بَ کَ دَ] (مص مرکب) وی را اسیر و مقید ساختن :
مر آن هر دو را پای کرده به بند
به زندان فرستاد شاه بلند.فردوسی.
پای کسی را گرفتن.
[یِ کَ گِ رِ تَ](مص مرکب) خرجی یا زیانی یا جنایتی تعلق بدو یافتن. بر عهدهء او وارد آمدن.