پچنگ

«لغت نامه دهخدا»

[پِ چِ نِ] (اِخ)(1) (قوم...) یا پاتزیناس(2) قومی از نژاد تاتار که در قرن نهم میلادی بر ساحل دریای سیاه میان مصب رود دانوب و رود دُن سکونت گزیدند و با دولت بیزانس متحد بودند ولی چون تدریجاً موجب دهشت امپراطوری روم شرقی گردیدند در قرن یازدهم سپاهیان روم با آنان جنگ درپیوستند و آلکسیس کومنن(3) سردار آن دولت بسال 1091م. در لبورنیون(4) آنان را شکستی فاحش داد و در قرن دوازدهم این قوم بدست ژان کومنن(5) منقرض گردیدند (1123 م.).
(1) - Petchenegus.
(2) - Patzinaces.
(3) - Alexis Comnene.
(4) - Leburnion.
(5) - Jean Comnene.