پخسانیدن

«لغت نامه دهخدا»

[پَ دَ] (مص) بخسانیدن. فراهم ترنجانیدن از غم. (حاشیهء فرهنگ اسدی نسخهء آقای نخجوانی) :
از او بی اندهی بگزین و شادی و تن آسانی
به تیمار جهان دل را چرا باید که پخسانی.
رودکی.
ای ترک بحرمت مسلمانی
کم بیش بوعده ها نپخسانی.معروفی.
کفر که کبریت دوزخ اوست و بس
بین چه پخسانید او را این نفس.مولوی.
پخساییدن.
[پَ دَ] (مص) خرامیدن. خرامان. رفتن. (شعوری).