پناهیده

«لغت نامه دهخدا»

[پَ دَ / دِ] (ن مف) پناه گرفته. پناه کرده. التجایافته. ملتجی شده:
هم آنگاهشان خواند از جای خویش
به یزدان پناهیده رفتند پیش.فردوسی.
|| پناه دهنده. (برهان قاطع) (آنندراج).