پنبه زدن

«لغت نامه دهخدا»

[پَمْ بَ / بِ زَ دَ] (مص مرکب)بیرون کردن پنبه از تخم. حلاجی کردن پنبه. تندیف. نَدف. حَلج. نَدش. (منتهی الارب). || پر کردن پنبه در چیزی:
هر روز بهر پنبه زدن بر دواج چرخ
صبح از عمود مشته کند وز افق کمان.
اثیر اخسیکتی (از آنندراج).
تفدیک، تفتیک؛ پنبه زدن. (منتهی الارب).