پنبه نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[پَمْ بَ / بِ نِ / نَ دَ] (مص مرکب) قرار دادن پنبه در جامه یا جز آن:
بجذب امر کشی حرف از زبان سکوت
بدست نهی نَهْیْ پنبه در دهان صدا.
ظهوری (از آنندراج)
|| کنایه از فریب دادن باشد. (برهان قاطع) (رشیدی). || کنایه از راضی ساختن کسی در امری. (برهان قاطع). || کنایه از روانه کردن کسی بجائی. (برهان قاطع):
سایه را پنبه برنه احمدوار
تا شود ابر سایبان خلوت.خاقانی.
عقل جولاهی است زودش پنبه نه منصوروار
تا چه خواهی کرد این اشتردل جولاه را.
مولوی (از فرهنگ رشیدی).