پنبه وز

«لغت نامه دهخدا»

[پَمْ بَ / بِ وَ] (نف مرکب) پنبه زن. پنبه بز. حلاّج. نداف. (برهان قاطع):
سر انا الحق نبود در سر هر پنبه وز
لایق حلاج بود مرتبهء دار عشق.
نزاری قهستانی (از جهانگیری).