پنجک

«لغت نامه دهخدا»

[پَ جَ] (اِ) گیاهی است. و آن پنج شاخ می باشد و مانند عشقه بر درخت می پیچد. (برهان قاطع). || پنجه. فنجه. پنج روزی. پنجهء گزیده. پنجهء دزدیده. خمسهء مسترقه. ایام المسترقه. ایام المختاره. || نوعی رقص. فنزج. رقص دستبند. فنجکان. (محشی المعرّب جوالیقی ص237). چوپی. و نیز رجوع به پنجه شود.