پنجه بند

«لغت نامه دهخدا»

[پُ جَ بَ] (اِ مرکب)(1) (از: پنجه، پیشانی + بند) پیشانی بند. به زبان ماوراءالنهری. عصابه ای باشد که زنان بر پیشانی بندند:
بپیچد دلم چون ز پنجه بتم
گشاید به رغم دلم پنجه بند.عسجدی.
(1) - Bandeau.