پند

«لغت نامه دهخدا»

[پَ] (اِ) نشستگاه را گویند و به عربی مقعد خوانند. (برهان قاطع). دُبُر (پندی کنایه از امرد است):
پند و نرهء حامدی آن کشته مفاجا
بر... نجوم آژخ بر خایهء طب فنج.
سیف اسفرنگ (از جهانگیری).