«لغت نامه دهخدا»
[پَ پَ] (نف مرکب) که قبول اندرز و نصیحت کند. متّعظ: نیک خواهان دهند پند ولیک نیکبختان بوند پندپذیر. عجب از عقل کسانی که مرا پند دهند برو ای خواجه که عاشق نبود پندپذیر. سعدی.