«لغت نامه دهخدا»
[پُ دَ] (اِ) پنجک. (فرهنگ جهانگیری). پندش است که گلولهء پنبه حلاجی کرده باشد. (برهان قاطع). و نیز رجوع به پُند و پندش شود.
