«لغت نامه دهخدا»
[پَ رِ نَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چیزی است شیرین سپیدرنگ قریب به طعم شیر که در درون گلوگاه و سر نخل جای دارد و چون آن را ببرند یا زخمی بر آن کنند نخل از ثمر بازماند. جمار. شحم النخل. لبّالنخل. قلب النخل. پنیر خرما. رجوع به پنیر خرما شود.