«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ یِ لَ بِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) پودنهء جویباری. نعناع وحشی. رجوع به پودنه شود: ملک علاءالدین [از سلاطین غور] قصد بهرامشاه کرد و بهرامشاه با او در کنار آب باران مصاف داد با وجود اینکه دویست فیل جنگی داشت از علاءالدین منهزم شد و شب از شدت سرما پناه بخرابه ای برد دهقانی دید گفت طعام چه داری مرد دهقان پنیر و پودنهء لب جوی آورد. (جامع التواریخ رشیدی).