پوزش ساز

«لغت نامه دهخدا»

[زِ] (نف مرکب) عذرخواه. پوزش آرای:
سوی خواجه شدند پوزش ساز
یافتندش کشیده پای دراز.نظامی.
ط پوزش طلبیدن.
[زِ طَ لَ دَ] (مص مرکب) پوزش خواستن. عذر خواستن. رجوع به پوزش شود.