«لغت نامه دهخدا»
(اِ مرکب) (از پوچ یا پوک یا پوش + آل حرف نسبت) چیزهای سبک و میان تهی و هیچکاره چون تراشه و رندیدهء چوب(1) و خردهء نجاری. الیاف و ساقه های برخی رستنی ها چون برنج و جز آن. پوچال. رندش. ||پر و پوشال، از اتباع است بمعنی آنچه از مرغ بجای ماند بعد از اورید کردن آن از پر و چینه دان و امعاء دور افکندنی آن. (1) - Raclure.