پولشری

«لغت نامه دهخدا»

[شِ] (اِخ) پولخری. پولخریه(1). یکی از ملکه های مشرق، دختر ارکادیوس. مولد قسطنطنیه در 399 م. وی از سال 414 تا 453 م. امپراتریس شد و در زمان برادرش تئودر دوم صاحب نفوذ و امر و نهی گردید و پس از وفات وی بتخت نشست. در همین اوقات با یکی از رجال معروف موسوم به مارکیان ازدواج کرد و بموجب تعهد قبلی از معاملهء زن و شوهری امتناع ورزید و تارک دنیا شد و قصر خود را بصورت یک صومعه درآورد و بقیام بعبادت و ریاضت عمر گذرانیده؛ بدین جهت از مقدسات رومیان بشمار است. ذُکران وی 15 ایلول و به احترام او روز مذکور تعطیل عمومی است.
(1) - Pulcherie.