پی کرد

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ کَ] (مص مرکب، اِ مص مرکب) تعقیب. مصدر مرخم پی کردن بمعنی دنبال کردن و تعقیب کردن.
-پی کرد قانونی؛ تعقیب قانونی. رجوع به پی کردن شود.