پیکرشناس

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ کَ شِ] (نف مرکب)عارف و شناسندهء پیکر :
چو در چشم پیکرشناس آمدی
اگر زر نبودی هراس آمدی.نظامی.
عروس مرا پیش پیکرشناس
همین تازه رویی بس است از قیاس.نظامی.