پیلته پیچ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (نف مرکب) پیچندهء فتیله. || (ن مف مرکب) پیچیده چون پیلته. تابدار چون فتیله. || به اصطلاح الواط، چیزی که مثل فتیله تاب یافته باشد چه این جماعت فتیله را پیلته گویند. (آنندراج) :
مدعی ورزش بیجا چه کنی هیچی هیچ
چند باریک بریسی شده ای پیلته پیچ.
میر نجات.
|| (اِمص مرکب) نام داو از کشتی که دست خود زیر بغل حریف برده بگردن او پیچیدن [ باشد ] . (غیاث).