پیور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ رَ] (اِ)(1) نام یکی از سبت رشین (بنات النعش) نزد هندوان قدیم. (ماللهند بیرونی ص197).
(1) - در سانسکریت: pivara. (فهرست ماللهند ص336).