پیوند زدن

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ وَ زَ دَ] (مص مرکب)(1) پیوند کردن. برداشتن جوانه یا ساقه ای از یک گیاه یا درخت و قرار دادن آن بر روی گیاه یا درخت دیگر در محلی مناسب بطریقی که آوندهای آنان با یکدیگر مربوط شود و مواد غذائی بتواند از یکی بدیگری رود البته پیوند میان گیاهان یا درختانی باید صورت گیرد که آوندهاشان باندازهء یکدیگر و سرعت رشدشان نیز یکسان باشد. (از گیاه شناسی گل گلاب ص122). || بند زدن. به هم پیوستن قطعات شکستهء ظرفی چینی یا بلورین چنان که ناشکسته نماید و چون ظرف درست بکار آید.
.
(فرانسوی)
(1) - Greffer. Enter