پی هم

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ یِ هَ] (ق مرکب)پی درپی. یکی به دنبال دیگری. پشت سر هم. بدنبال یکدیگر :
بگفت این وزآن هفت پی هم بخورد
از آن می پرستان برآورد گرد.فردوسی.
عید قدم مبارک نوروز مژده داد
کامسال تازه از پی هم فتحها شود.خاقانی.
هت؛ پی هم نقل کردن حدیث را. (منتهی الارب).