تابدان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) طاقچهء بزرگی را گویند نزدیک بسقف خانه که هر دو طرف گشوده باشد گاهی طرف بیرون آنرا پنجره و طرف درون را پارچهء نقاشی کرده و جام و شیشهء الوان کنند و گاهی خالی گذارند و گاهی هر دو طرف آنرا پنجره کنند. (برهان). خانه ای که طاقچهء بزرگ آن نزدیک به سقف از هر دو طرف گشوده باشد. در برهان گفته ولی در فرهنگها نیافتم و نوشته اند تاوانه یعنی خانهء تابستانی :
فلان تاوانه را گو در گشاده ست.
(ویس و رامین از آنندراج و انجمن آرا).
روزنی که در عمارت و برای آمدن روشنی آفتاب گذارند. (غیاث). جِلی؛ تابدان که در سقف سازند. (منتهی الارب). کُوّه. روزن خانه. (منتهی الارب). خبط؛ روشنی که از تابدان بخانه درآید. (منتهی الارب). || گلخن حمام و کورهء مسگری و آهنگری و امثال آنرا نیز گفته اند. (برهان). || آن قسمت حمام که در آن نشینند و خود را شویند و شوخ باز گیرند. طلق، سنگی است براق... و گاهی آنرا در تابدانهای حمام بجای آبگینه بکار برند. (منتهی الارب).