«لغت نامه دهخدا»
[بِ عُنْ نَ] (اِخ) نام دبران که منزلی است از منازل قمر، سمی به تفاولاً مِنْ لفظه. (منتهی الارب). ابوریحان بیرونی گوید: دبران ستاره ای است سرخ و نورانی و از این جهت آن را دبران گویند که بر ثریا پشت کرده و او در چشم جنوبی ثور است و نیز دبران را فنیق می گویند و فنیق شتر نر خیلی بزرگ است زیرا اعراب کواکبی را که در حول دبران است قلاص (شتران ماده) گفته اند و دبران را نیز تابع النجم و تانی النجم گویند یعنی پیرو ثریا، زیرا دبران پروین را در طلوع و غروب پیروی می کند و دبران را نیز مخدج گفته اند. (ترجمه آثار الباقیهء ابوریحان بیرونی ص405).