تابهء زر

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ یِ زَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب عالم تاب است. (برهان). کنایه از آفتاب و آن را ترازوی زر و ترک نیمروز وترنج زر وترنج مهرگان نیز خوانند. (آنندراج) (انجمن آرا) :
تابهء زر ندیده ای بر سر ماهی آمده
چشمهء خوربحوت بین وقت صفای زندگی.
خاقانی.