«لغت نامه دهخدا»
[تَ قی قُ لِلْ هِ] (اِخ)(1)یکی از تألیفات گرانبهای ابوریحان محمد بن احمد بیرونی خوارزمی (362 - 440 ه . ق.) بزرگترین دانشمند و ریاضی دان مشرق است. این کتاب را ابوریحان ظاهراً در غزنه بسال 423 ه . ق. بنام عبدالمنعم بن علی بن نوح تفلیسی شروع کرده و در سال 423 در غزنه بپایان رسانید. مطالب این کتاب در ذکر عقاید و آراء هندوان در باب مسائل فلسفه و نجوم و هیئت و عقاید و قوانین دینی و اجتماعی است که استاد از معاشرت با علمای هند و ترجمهء کتابهای آن دیار فراهم آورده است. رجوع به مقدمهء کتاب التفهیم چ همایی و تاریخ ادبیات تألیف ذبیح الله صفا ج 1 ص287 و رجوع به ابوریحان در همین لغت نامه شود. (1) - تحقیق ماللهند من مقوله مقبوله فی العقل او مرذوله.