تحیه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ حی یَ / یِ] (از ع، اِمص، اِ)تحیت. تحیه. سلام و تعظیم و تواضع. (ناظم الاطباء) :
محمد ابن اسماعیل کاهلی
چو همنامان به تحمید و تحیه.سوزنی.
رجوع به تحیت و تحیه شود.