تخاطؤ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ طُءْ] (ع مص) اخطاء. (تاج العروس) (شرح قاموس ترکی) (صحاح جوهری) (اقرب الموارد) (قطر المحیط). به خطا افکندن. (شرح قاموس ترکی) (المنجد). || تخاطؤ نبل؛ تجاوز تیر از چیزی. (صحاح جوهری) (تاج العروس) (اقرب الموارد) :
الا اَبلغا خُلتی جابراً
بان خلیلک لم یُقتلِ
تخاطأتِ النبل اَحشاءهُ
و اُخّر یومی فلم یعجل.(صحاح جوهری).
|| تخطؤ. (منتهی الارب) (المنجد). خطا کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). || از خویشتن نمودن که من بر خطاام و بر خطا نباشی. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی).