«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (نف مرکب)آرایش دهندهء تخت. که تخت آراید. که موجب زینت تخت شاهی شود : چو تخت آرای شد طرف کلاهش ز شادی تاج سر میخواند شاهش.نظامی.