«لغت نامه دهخدا»
[تَ تَ / تِ نَ دِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از فلک. (انجمن آرا). فلک. (فرهنگ رشیدی). فلک البروج. (ناظم الاطباء) : بزیر تخته نرد آبنوسی نهان شد کعبتین سندروسی.نظامی.