تدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص) تنیدن(1) :
وسواس بدسگال تو گشته کفن بر او
چون تار کرم پیله که بر خود ز خود تده.
نزاری (از یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
(1) - ظ. لهجهء محلی است.