تر

«لغت نامه دهخدا»

[تُرر] (ع اِ) اصل. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (المنجد). || رشتهء راز. (منتهی الارب) (آنندراج). رشتهء راز که گلکاران بدان اندازه گیرند. (ناظم الاطباء). الخیط الذی یمد علی البناء فیبنی علیه، فارسی معرب، و هو بالعربیه الامام. (اقرب الموارد) (از المعرب جوالیقی) (از المنجد). || در حال غضب گویند: لاقیمنک(1) علی التر. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - در منتهی الارب چ تهران: لایتمنک.