تراب آلوده

«لغت نامه دهخدا»

[تُ دَ / دِ] (ن مف مرکب)خاک آلوده. (آنندراج) (ناظم الاطباء) :
پاک و صافی شو و از چاه طبیعت بدرآی
که صفایی ندهد آب تراب آلوده.حافظ.
بوسه از تشنه لبی سینه گذارد بر خاک
تا شد از خط، لب لعل تو تراب آلوده.
صائب (از آنندراج).