«لغت نامه دهخدا»
[تَ دَ] (مص مرکب)تراوانیدن: و آن را که همهء تن و همهء رگها پر ز خون باشد طبیعت اندر دفع خون همی کوشد تا بدان طریق که نزدیکتر و آسانتر باشد دفع کند، اما از رگ برون تراباند، یا رگی را بشکافد، یا بوجهی دیگر دفع کند چنانکه خون حیض و بواسیر و مانند آن. (ذخیرهء خوارزمشاهی). رجوع به تراوانیدن شود.