ترتولیان

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ)(1) ترتولیانوس(2). ستایشگر مسیحی که حدود سالهای 155 - 220 م. متولد شد. نابغه ای توانا و خودسر و سخت گیر بود، معذلک این مدیحه سرای باارزش بوسیلهء مونتانوس(3)متهم به کفر و بدین وسیله لکه دار گردید. آثار فراوانی از وی باقی ماند و نوشته های او شاهکار فصاحت و بلاغت زبان لاتینی است. قاموس الاعلام ترکی آرد: از پیشوایان قدیم نصاری که به سال 160 م. در قارتاح (کارتاژ، تونس قدیم) بدنیا آمد و بسال 245 م. درگذشت. وی کتابی در دفاع از مسیحیت و چند رساله تألیف کرد و به روم سفر نمود و پس از بازگشت به آفریقا گوشه نشین شد، و مذهبی مخصوص بخود تأسیس کرده.
(1) - Tertullien.
(2) - Tertulianus.
(3) - Montanus.