ترسبزه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَ زَ / زِ] (اِ مرکب) سبزهء تر. قصیل :
چون اسب ترا سخره گرفتند یکی دان
خشک آخر و ترسبزه چو(1) در بند چرایی.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص435).
(1) - ن ل: چه.