ترسخن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سُ خَ] (ص مرکب)خوش بیان. شیرین زبان. فصیح. ترزبان :
ای ترسخن چرب زبان زآتش عشقت
من آب شدم آب ز روغن چه نویسد؟
خاقانی.
رجوع به تر و ترزبان و ترزفان شود.