«لغت نامه دهخدا»
[تَ خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب) بیم داشتن. هراسان شدن. ترسان بودن : سپهدار بد آنقدر ترس خورد که پیش از عنان تافتن جان سپرد. ملاطغرا (از آنندراج).
