ترع

«لغت نامه دهخدا»

[تُ رِ] (ع اِ) جِ تُرْعه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بمعنی سبزه زار (از شرح نصاب)، و در کنزاللغات نوشته که ترع بوستانها و درجه ها، و این جمع ترعه است که بالضم باشد. (غیاث اللغات) (آنندراج). رجوع به تُرْعه شود.