ترعرع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ رُ] (ع مص) بربالیدن کودک. (زوزنی) (دهار). بالیدن کودک و نشو و نما گرفتن. (غیاث اللغات) (آنندراج). جنبیدن و بربالیدن کودک. (منتهی الارب). جوان شدن کودک. (از اقرب الموارد). بالیدن و جوان شدن کودک. (از المنجد). یقال: اذا ترعرع الولد، تزعزع الولد. (اقرب الموارد) : و حال کودک که از سالهای کودکی بسالهای ترعرع و جوانی رسد. (ذخیرهء خوارزمشاهی). گفت عمر من در سن ترعرع به مراهقی نزدیک بود. (ترجمهء محاسن اصفهان ص94). || جنبیدن و حرکت یافتن دندان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تقلقل و تحرک دندان. (از اقرب الموارد) (از المنجد): ترعرت السن و تزعزت السن بمعنی واحد. (نشوء اللغه). || گویند ترعرع السراب، بنابر همانند کردن آن به آب. (از اقرب الموارد).