ترعایه

«لغت نامه دهخدا»

[تِ / تُ یَ] (ع ص) تَرْعیّه(1). (منتهی الارب) (اقرب الموارد). مرد نیکو چراننده و نیکو سیاست کنندهء شتران، و آن که شتربانی پیشهء او و پیشهء پدران او باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به ترعیه شود.
(1) - در منتهی الارب به تثلیث تاء و در اقرب الموارد بفتح تاء و جواز تخفیف یاء ضبط شده است.