«لغت نامه دهخدا»
[تُ] (ترکی، اِ) تورغامیشی. اخراج و دور کردن باشد. چنانکه در جلد خامس تاریخ وصاف مذکور است اگر یسور سیورغامیشی کند و اندیشهای دور از خاطرش تورغامیشی. (سنگلاخ ص 172) :بر این موجب معین فرموده ترغامیشی کردند والسلام. (تاریخ غازانی ص140).