ترفه

«لغت نامه دهخدا»

[تُ فَ] (ع اِ) تازگی از نعمت و آسایش. (منتهی الارب) (آنندراج). نعمت. (اقرب الموارد). نعمت و فراخی عیش. (از المنجد). || طعام خوشمزه. || تحفه و ارمغان. (منتهی الارب) (آنندراج). || تحفه و چیز تازه. (منتهی الارب). || تندی میانهء لب برین. (منتهی الارب) (آنندراج) (بحر الجواهر) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || دزی در ذیل قوامیس عرب این کلمه را مجمر، بخوردان، عطرسوز(1) معنی کرده است. (دزی ج 1 ص145).
.
(فرانسوی)
(1) - Cassolette