«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَفْ فی] (ع مص) ترفیه. (منتهی الارب) . بالرفاء و البنین گفتن بطور دعا در زناشویی. (از ناظم الاطباء). رجوع به ترفیه و ترفئه و ترفی شود.