ترفینه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ / نِ] (ص نسبی، اِ مرکب) (از: ترف + ینه، پسوند نسبت) آشی را گویند که قاتق آن را قراقروت کرده باشند. (برهان) (از فرهنگ جهانگیری). آشی است که قاتق آن از تَرْف کنند. (فرهنگ رشیدی). آش قراقروت. (انجمن آرا) (از آنندراج). آش تَرْف و تَرْفبا. (ناظم الاطباء) :
من مست ابد باشم نی مست ز باغ رز
من لقمهء جان خوردم نه لقمهء ترفینه.
مولوی (از فرهنگ جهانگیری).
و رجوع به ترف و ترفبا شود.