ترقرق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ رُ] (ع مص) جنبیدن چیزی. || درخشیدن. || آمدن و رفتن(1). || برگشتن آب در چشم و بهر سو رفتن در آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). گردیدن اشک در چشم خانه. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || اشک ریختن چشم. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || گردان معلوم شدن آفتاب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). صارت کأنها تدور. (اقرب الموارد) (المنجد). خیلت انها تدور. (متن اللغه).
(1) - در اقرب الموارد و المنجد بدینسان آمده: ترقرق الشی ء؛ جری جریاً سهلاً و تلالا؛ ای جاء و ذهب. و در متن اللغه آرد: ترقرق الماء؛ تحرک و جاء و ذهب. و ترقرق السّرابُ؛ تلالا و لمع. و ترقرق فلان؛ جاء و ذهب.