ترقیق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) تُنُک کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). تنک گردانیدن چیزی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).(1) ضد تغلیظ. (اقرب الموارد) (المنجد). || نیکو کردن سخن را. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد). || کنایه کردن از چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || ترقیق لفظ؛ ضد تفخیم آن. || اِفساد میان قوم. (از اقرب الموارد) (از المنجد). || آسان رفتن. (از اقرب الموارد).
(1) - آنندراج و ناظم الاطباء بتصحیف «تنگ» خوانده اند.