«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَکْ کُ] (ع مص) فراخ شدن و فراخ نشستن در مجلس. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || دست در کاری کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || درنگ نمودن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تصرف کردن در کار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : اخطار خطیر و اغنام کثیر... بحیطهء ترکح درآمده اکراد... مطیع امر گردون مطاع گشتند. (درهء نادره چ شهیدی ص334).